O bielinku kapustniku, rubber duck debugging i pracy zdalnej

Nie wiem, czy wiesz, ale w Polsce dzisiaj obchodzimy Dzień Bielinka Kapustnika! To mnie zainspirowało. Zacząłem rozwijać szaloną myśl… że IT jest głęboko zakorzenione w świecie zwierząt! Mamy słynną kaczkę do debugowania, mamy Firefoksa od Mozilli i żadna praca nie ruszy bez myszki. Linux ma swojego pingwina, a my nie tylko „mówimy” w Pythonie, ale też korzystamy z pandas.DataFrame. Czy przychodzą Ci na myśl jeszcze jakieś odniesienia do świata fauny?

Ogólnie mówiąc, w ramach DevOps w firmie zajmuję się wspieraniem aplikacji, przeglądaniem logów i zdarzeń oraz reagowaniem na incydenty. Mogę też brać udział w pracach nad automatyzacją, na przykład przy budowaniu infrastruktur chmurowych. Poza tym w ciągu ostatnich kilku miesięcy byłem mentorem w… Moją pierwszą myślą był „rozrzutny motyl”… bielinek kapustnik… i nawet zacząłem się zastanawiać, czy mnie nie podpuszczasz… Ale nie. Z mojej perspektywy istnieją tylko koty. Nie widzę żadnego świata poza nimi. Choć może udaje mi się jeszcze wcisnąć resztę domowników gdzieś między kotami! (uśmiecha się) Osobiście uważam, że nie byłoby problemu z opisaniem całego świata za pomocą kotów. bootcampie DevOps. Pierwszy uczestnik bootcampu, Przemek, zakończył go z sukcesem w tym miesiącu.

Ale używasz myszek komputerowych, prawda? Mówi się dużo o tym, że powinniśmy korzystać z dobrej myszki.

To bardzo satysfakcjonujące. Pojawiają się interesujące problemy, które trzeba rozwiązać, a atmosfera w zespole Grzegorza Sztandery jest naprawdę świetna. Oczywiście zdarzają się sporadyczne trudności, ale dzięki wybitnym ludziom znajdujemy właściwy sposób, by poradzić sobie z każdą sytuacją.

Jeśli mówimy o ergonomicznym miejscu pracy, co sprawia, że jesteś jednym z wyjątkowo nielicznej grupy specjalistów IT, którzy preferują pracę w biurze?

Z perspektywy ostatnich trzech lat to trochę nietypowe, masz rację… ale to nietypowość, która mi w pełni odpowiada. Sądzę, że jestem z tego pokolenia, które woli oddzielać dom od pracy, wychodzić do pracy, być w pracy, wykonywać swoje obowiązki, kończyć pracę, zostawiać ją w pracy i wracać do domu, a nie mieć wszystko wymieszane razem.

Na początku osiemnastu miesięcy zamknięcia w domu podczas pandemii wszystko było świetnie. Blisko lodówki. Bardzo blisko. Powiedziałbym nawet, że zbyt blisko. Kiedy zaczynasz pracę o ósmej, wstajesz o siódmej pięćdziesiąt, w podkoszulku z plamami wczorajszej musztardy, taki właśnie klimat. Nikt na Ciebie nie patrzy, nikt Ci nie przerywa… nie licząc resztę domowników, którzy w tym samym czasie także są zamknięci w domu.

I to jest pierwszy minus. Po jakichś sześciu miesiącach coś we mnie „kliknęło”. Moje światy zaczęły się mieszać. W domu jest nas troje. Każdy miał swój pokój, w którym siadał do komputera i pracował, a potem spotykaliśmy się gdzieś pomiędzy tymi przestrzeniami. Miałem wrażenie, że w gruncie rzeczy jestem z rodziną dwadzieścia cztery godziny na dobę, co nie zawsze jest do końca wygodne, gdy trwa to długo. Nawet jeśli kocham spędzać czas z rodziną, jest jakaś granica.

Kiedy teraz przychodzę do biura, często śmieję się w duchu, że nie przychodzę tu, by być z innymi ludźmi. I tak naprawdę tak to wygląda. W biurze nie jest zbyt wielu ludzi. Panuje cisza, jest spokojnie, żaden kot nie chodzi po mnie, nie ugniata mnie, nie siada mi na głowie, nie osiedla się na kolanach… W biurze projektowym jest jeszcze jedna osoba. Nie musimy dużo rozmawiać. Spokój, cisza, skupienie… praca.

Innymi słowy, sytuacja jest jakby odwrócona. Wcześniej to właśnie z powodu spokoju i ciszy niektórzy pozostawali w domu. Ale skoro koty są całym Twoim światem, czy nie tęsknisz za nimi, kiedy zostawiasz je same w domu na cały dzień?

Ale zaczekaj chwilę! Jakie powitanie mnie czeka, kiedy wracam! O to właśnie chodzi. Otwierasz drzwi, a przynajmniej jeden ktoś pędzi do Ciebie, przynajmniej jeden ktoś Cię wita. To jest coś wspaniałego.

Well, that’s true enough. If you want someone to welcome you home, you do have to go out first…

Right. And the plus of pluses is that work stays at work. Before, when I was working from home, first during the pandemic and then after it for a while, I had the feeling that I was always at work.

Of course that form of working offers its own possibilities. If you have to start later or work on a bit longer for instance… or if you’re waiting for a plumber or electrician or expecting a courier delivery, then the home office is a brilliant thing. Mind you, why can’t they all come at the same time rather than each of them on their own?!

I think you’re the only person who’s ever asked that! So, how did IT enter your life?

It was after loads of professional adventures. While I was still with the company I worked for before MakoLab, I realised that I was becoming a de facto tester. What’s more, I was starting to enjoy it. As part of the projects I was piloting as business owner, I received bits of software for testing. I had to check whether they worked and conformed to the requirements and, in the end, I began feeling that I was having fun doing it. And not even because it offered the chance to point out people’s mistakes to them… “No, not like this, this isn’t what we agreed”… What was great was the opportunity of dig around in the software, play around with it in a way that an ordinary person doesn’t. It turned out that the company had an extensive testers’ department and they found a place for me. I was able to train and I’ve been a tester since 2019… and at MakoLab since 2021.

So what did you do before?

I was working on servicing commerce… not just customer service, but also servicing the system, continually extending it and deploying all sorts of tools designed to make our job easier.

Then you’re another person who’s living proof that it’s possible to wind up in the IT sector at any time.

It’s absolutely possible. And what’s excellent is that something’s always happening here. You’re not stuck doing repetitive jobs. If you’re going to be effective, you have to seize what’s on the market… new tools, new solutions… and use them. That gives you a sense of not standing still. Something’s always changing and even if you’re working on just one project, there’s never a time when you don’t have the chance to develop.

What do you like most about MakoLab so far?

I came here from a fairly large organisation, so what I like here above all isn’t just the relaxed everyday atmosphere, but also the more concrete approach to a number of things in project management. It’s easy to get lost in large organisations… and to feel more at home here. Although if I’ve been escaping to the MakoLab office from home, then it looks like I’m going to have to find somewhere else to work! (he grins)

Even though there aren’t all that many people in the corridors at the moment, fundamentally, I have the impression that I’ve known everyone for years. At the first integration event I attended, MakoChristmas, which was just sixteen days after I’d started work here, I had a wonderful time and absolutely no sense that I actually only knew everyone from Teams.

Coming back to animals and, just possibly, setting the cat among the pigeons, there’s an eternal battle between the penguin and Windows. Which team are you on?

To use one of my favourite words… I’m eclectic. I use what I need for what I need it for. If it ceases to exist, it ends up at the back of the wardrobe, so to speak, and I don’t give it another thought.

Maybe there are groups of Linux and Windows hooligans out there somewhere, duelling it out, beating the living daylights out of each other on their keyboards at dawn. I’d more likely be standing on the sidelines, munching popcorn. In my eyes, a thing’s fine as long as it’s useful to me. If it’s not, then I won’t give it houseroom on my hard disc.

That’s an approach I really like and I think it’s a great way to round off our conversation, as well. In other words, let’s not fill our heads with unnecessary stuff and let’s use everything in moderation and thoughtfully. Remote working, tools, knowledge… And don’t let’s chase blindly after a fashion for a fox or a penguin or staying at home just because ‘everyone’s doing it’…